Czy dziecko widzi, jak kochasz jego tatę?
Zanim zostałam mamą, myślałam, że najważniejsze, co mogę dać dziecku, to miłość skierowana bezpośrednio do niego.
Dziś wiem, że to tylko część prawdy.
Bo dziecko nie uczy się miłości tylko z tego, jak je przytulasz.
Uczy się jej z tego, jak patrzysz na jego tatę.
Jak do niego mówisz.
Jak o nim myślisz — nawet wtedy, gdy milczysz.
I tego nauczyła mnie moja córka.
Dziecko obserwuje relację, nie tylko uczucia
Zrozumiałam coś, co wydaje się oczywiste, ale rzadko jest naprawdę przeżyte:
dziecko potrzebuje nie tylko miłości od mamy i taty.
Potrzebuje widzieć miłość między nimi.
To właśnie w tej przestrzeni buduje się jego poczucie bezpieczeństwa.
To tam rodzi się jego pierwsze rozumienie relacji.
Jeśli między nami jest ciepło — ono je chłonie.
Jeśli jest dystans — ono też go czuje.
Relacja rodziców to dla dziecka pierwszy „model świata”.
Jak traktujesz jego tatę — tak uczysz dziecko miłości
Moja córka pokazała mi, że to, jak traktuję jej tatę:
- wpływa na ich relację,
- wpływa na to, jak ona postrzega jego,
- ale też… na to, jak kiedyś będzie kochać.
Bo dzieci nie uczą się miłości z definicji.
Uczą się jej z codzienności.
Z tonu głosu.
Z drobnych gestów.
Z tego, co dzieje się „pomiędzy”.
Miłość to nie tylko „kocham cię”
Mówimy o miłości dużo.
Szukamy jej.
Potrzebujemy jej.
A jednocześnie… tak często najtrudniej jest ją okazać.
Bo miłość to nie tylko słowa.
Czasem to:
- kupienie ulubionego pieczywa,
- przyniesienie napoju, który ktoś lubi,
- zauważenie zmęczenia,
- odpuszczenie w momencie, kiedy łatwiej byłoby zaatakować.
To są rzeczy, których nie zobaczy świat.
Ale zobaczy je ta jedna osoba.
I… zobaczy je też dziecko.
Córka uczy mnie kochać
Moja córka jest największą miłością, jakiej doświadczyłam.
I paradoksalnie — to ona uczy mnie, jak kochać.
Nie tylko ją.
Ale też:
- siebie,
- jej tatę,
- nas — jako relację.
Bo miłość dziecka nie kończy się na dziecku.
Ona rozszerza się na wszystko wokół.
Nie idealna miłość — tylko prawdziwa
Nie żyjemy w idealnym świecie.
Wiemy, że miłość bywa trudna.
Że czasem łatwiej ją poczuć niż okazać.
Ale może nie o idealność chodzi.
Może chodzi o to, żeby:
- próbować,
- zauważać,
- wracać do siebie nawzajem.
Bo dziecko nie potrzebuje perfekcyjnych rodziców.
Potrzebuje takich, którzy się starają.
Lekcja, którą zabieram ze sobą
Uczę się kochać.
Codziennie, od nowa.
Moja córka uczy mnie,
a ja — uczę ją.
I może właśnie to jest najważniejsze:
że miłość nie jest czymś, co mamy raz na zawsze.
Tylko czymś, czego uczymy się… razem.
Moja córka nie uczy się miłości z tego, co do niej mówię.
Uczy się z tego, jak kocham jej tatę.
w Mojej Głowie 