Ten wpis to trzy teksty o tym, czego uczymy się nie tak, jak trzeba:
o obojętności, która uspokaja sumienie,
o ocenianiu, które zastępuje odpowiedzialność,
i o empatii, z której rezygnujemy, bo bywa bolesna.
To nie jest oskarżenie.
To próba zrozumienia, kim stajemy się jako ludzie.
Najtrudniej pokochać siebie, gdy świat codziennie przypomina nam, że to za mało. A jednak miłość do siebie zaczyna się nie od zachwytu, lecz od jednego prostego zdania: Jestem dla siebie ważna. To moment, w którym przestajesz siebie umniejszać i odkrywasz, że Twoja wartość jest nie do odebrania.
Empatia bez rozgłosu rzadko trafia na nagłówki. A przecież to ona mówi najwięcej o tym, kim jesteśmy. W tym osobistym, refleksyjnym tekście piszę o cierpieniu zwierząt, porzucaniu odpowiedzialności i świecie, który coraz częściej normalizuje zło. To manifest wrażliwości i sprzeciwu wobec obojętności — dla tych, którzy nie chcą się przyzwyczajać.
Sposób, w jaki mówimy do dziecka, kształtuje to, jak ono widzi siebie i świat. Ten tekst opowiada o budowaniu poczucia bezpieczeństwa, zaufania i bliskości w relacji matka–córka oraz o tym, dlaczego czułe słowa i obecność mają znaczenie każdego dnia.
Każde słowo, które słyszymy jako dzieci, zostawia ślad w naszej głowie i w sercu.
Buduje obraz nas samych, kształtuje lęk lub odwagę.
W tym tekście odkrywam, jak te niewypowiedziane echa wpływają na dorosłe życie i jak możemy odnaleźć własny głos wśród dawnych szeptów.
Porównywałam się nawet do ludzi, na których miejscu nie chciałam być.
Nie dlatego, że ich życie było lepsze — ale dlatego, że bałam się zaufać sobie.
Ten tekst jest o porównywaniu się do innych, które cicho odbiera wiarę w siebie.
I o momencie, w którym przestajesz patrzeć na cudze drogi — i zaczynasz naprawdę widzieć swoją.
Lęk może paraliżować, ale nawet w popiele codziennych obaw można odnaleźć nadzieję. Jeden dzień dalej – to moment, w którym życie zaczyna się znowu.
Po publikacji tekstu „Stawiam na siebie” pojawiły się głosy, że wrażliwość nie przygotowuje do życia, a miłość do siebie jest złudzeniem w twardym świecie ocen i hierarchii. Ten tekst jest odpowiedzią — nie polemiką, lecz dopowiedzeniem. O tym, dlaczego dom nie musi być symulacją świata, dlaczego wrażliwość nie wyklucza siły i dlaczego to właśnie ona pozwala budować prawdziwą odporność.
Stawianie na siebie nie zaczyna się od odwagi, ale od momentu, w którym przestajesz siebie opuszczać. To ciche decyzje, podejmowane każdego dnia, często z lękiem i wątpliwościami. A kiedy jesteś matką, twoja droga do siebie staje się jednocześnie lekcją dla dziecka — bo ono uczy się miłości, patrząc na to, jak ty traktujesz samą siebie.
Ten rok nie był łatwy.
Ale był przełomowy.
Nie dał gotowych odpowiedzi — zmusił mnie, żebym zajrzała w głąb siebie.
Pokazał mi, co naprawdę ma znaczenie i czego już nie chcę nieść dalej.
To nie jest podsumowanie sukcesów.
To zapis dojrzewania, odwagi i cichej decyzji, żeby wreszcie żyć w zgodzie ze sobą.
w Mojej Głowie 