W debacie o dzietności w Polsce często brakuje jednego — zrozumienia. Zamiast słuchać ludzi, którzy nie mają dzieci, społeczeństwo woli ich oceniać: wyśmiewać, krytykować, moralizować. Tymczasem pytanie „dlaczego ludzie nie mają dzieci?” wcale nie jest proste. I na pewno nie powinno być kierowane z pozycji osądu.

Kiedyś posiadanie rodziny było obowiązkiem, a brak dzieci — porażką. Dziś to wybór, a przede wszystkim odpowiedzialność. I może to dobrze, że dzieci rodzi się mniej, bo te narodziny częściej wynikają z gotowości, a nie z presji otoczenia. Bo dziecko to nie jest „kolejny etap życia” ani społeczny obowiązek.
To nowe życie — mały świat, który budujesz od zera.

Musisz je kochać, dać mu bezpieczeństwo, być przy nim, kiedy stawia pierwsze kroki i kiedy upada. Uczysz je radzić sobie w świecie, choć sam często poruszasz się po omacku. Dla dziecka jesteś pierwszym autorytetem, lustrem i drogowskazem. Ono chłonie Twoje emocje, zachowania, przekonania. Odbija zarówno to, co w Tobie najpiękniejsze, jak i to, nad czym warto popracować.
Rodzicielstwo jest trudne — dlatego nie każdy je wybiera i nie każdy musi.

---

Czy zwierzę może „zastąpić” dziecko? Fałszywa teza, która rani ludzi

W ostatnim czasie głośno było o słowach, że „kotki i pieski nie zastąpią dziecka”. Dla wielu osób — w tym dla mnie jako mamy i opiekunki zwierząt — było to bolesne i krzywdzące. Nie chodzi przecież o „zastępowanie”, ale o dawanie miłości istocie, która czyni Cię lepszym człowiekiem.

To nie brak dzieci jest problemem.
Problemem jest brak serca — empatii, czułości, szacunku do drugiego istnienia.

Wyśmiewanie więzi między człowiekiem a zwierzęciem jest nie tylko okrutne, ale i nieludzkie. Zwłaszcza w miejscu, które ma symbolizować jedność, wspólnotę i wartości — na marszu z okazji odzyskania niepodległości.
Miłość do zwierząt nie jest „antypatriotyczna”. Antypatriotyczne jest pogardzanie własnymi rodakami tylko dlatego, że żyją inaczej, niż ktoś uważa za słuszne.

Ci, którzy najgłośniej krzyczą o „miłości do ojczyzny”, często najłatwiej plują na jej mieszkańców. A przecież są momenty, kiedy trzeba zamilknąć, by wspólnie świętować ważne rocznice, zamiast wykorzystywać je do politycznego teatru.

Od polityków wymaga się odpowiedzialności.
Tymczasem często oglądamy jej zupełne przeciwieństwo.

---

To rodzina decyduje, kiedy i czy w ogóle mieć dzieci

Decyzja o powiększeniu rodziny należy wyłącznie do tej rodziny. Nikt z zewnątrz nie wie:

• czy są gotowi emocjonalnie,
• czy mają stabilność finansową,
• czy czują, że przeżyli już swoje młodzieńcze pragnienia,
• czy w ogóle mają w sobie potrzebę rodzicielstwa.

Dzisiejsze czasy są niepewne — ekonomicznie, społecznie, globalnie. Wymaganie od młodych ludzi, by „rodzili na potęgę”, jest nie tylko nierozsądne, ale i nieuczciwe.
Dzieci nie rodzi się dla statystyk.
Dzieci rodzi się z miłości, gotowości i poczucia sensu.

To nie ilość urodzeń świadczy o sile społeczeństwa, tylko jakość życia ludzi, którzy je tworzą.

---

Bo najważniejsze jest jedno: odpowiedzialność za nowe życie

Zanim ktokolwiek zdecyduje się na dziecko, warto by zapytał sam siebie:

Czy jestem gotowy całkowicie zmienić swoje życie?
Czy potrafię postawić nowego człowieka na pierwszym miejscu?
Czy będę dla niego wtedy, kiedy będzie mnie potrzebował?

Jeśli odpowiedź brzmi „tak” — to piękny początek rodzicielstwa.
Jeśli brzmi „nie” — to równie dojrzała odpowiedź.

Bo prawdziwą miarą odpowiedzialności nie jest posiadanie dzieci, lecz świadomość, kiedy nie jest się na nie gotowym.