Już jakiś czas temu postanowiłam szukać wokół siebie małych wspaniałości. Czegoś, co napełni mnie spokojem, wywoła uśmiech i doda nadziei. Jako osoba z zaburzeniami depresyjno-lękowymi bardzo potrzebuję chwil, które pozwalają wyrwać się z lęku i przypominają mi, jak wdzięczna jestem za swoje życie. Chcę opowiedzieć Wam o nocy spadających gwiazd, a tym samym – o wielkiej mocy małych wspaniałości.

Więcej chwil takich jak ta

Razem z mamą i córką pojechałyśmy na działkę i tam nocowałyśmy. Po dotarciu na miejsce maluch od razu zażyczył sobie, żeby wystawić mu na podwórko konika na biegunach i rozłożyć zabawki. Po zabawie i obiedzie wybrałyśmy się nad rzekę. Pływałyśmy, choć woda była zimna. Bawiłyśmy się w błocie. Nasze psy całe wymazały się w mule. W drodze powrotnej natknęłyśmy się na stado krów z młodymi.

Po takiej dawce wrażeń córka zasnęła bez trudu. Przed snem wyszeptała jeszcze z dumą, że śpi dziś na działce. Dziecko spało, a my z mamą siedziałyśmy na werandzie.

Do mamy zadzwonił tata i wspomniał o spadających gwiazdach. Przypomniałam sobie, że coś mi się o tym obiło o uszy, więc sprawdziłam w internecie. Okazało się, że deszcz Perseidów będzie można obserwować właśnie tej nocy – z 12 na 13 sierpnia, od godziny 22. Postanowiłyśmy z mamą poczekać. Kiedy nadszedł czas, wyszłyśmy na podwórko i zadarłyśmy głowy ku niebu.

Szybko rozbolały nas szyje, więc rozłożyłyśmy koc na trawie i położyłyśmy się obok siebie. Uważnie obserwowałyśmy niebo, aż wreszcie zaczęły spadać gwiazdy. Jedne sunęły powoli, inne mknęły jak małe rakiety. To było piękne. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałam.

Patrząc w rozgwieżdżone niebo, rozmawiałyśmy o tym, co naprawdę ma znaczenie – o chwilach takich jak ta. O tym, że życie biegnie tak szybko, że łatwo przegapić to, co najważniejsze, a zatracić się w tym, co nas przytłacza. Leżąc na skropionej rosą trawie, obok mojej ukochanej mamy, zapatrzona w spadające gwiazdy, miałam do nich tylko jedno życzenie: więcej chwil takich jak ta.

Wielka moc małych wspaniałości

Noc spadających gwiazd zapamiętam na zawsze i postaram się co roku patrzeć w niebo, by zobaczyć je ponownie. Pewnego dnia pokażę je mojej córce i opowiem jej o nocy, gdy widziałam je pierwszy raz. Marzę, by obejrzeć je razem – ja, moja mama i córka. Innym razem zobaczę je wspólnie z mężem i córką. Chcę nadać tej nocy znaczenie, wracać do niej, bo dała mi piękne wspomnienie i poczucie, że warto żyć.

Czas mija nieubłaganie. Coś się dzieje, a chwilę później jest już historią. Nie zatrzymasz tego, ale możesz przeżywać ponownie – wracać do wspomnień i przywoływać emocje. Jeśli raz coś poczułaś, Twoje ciało to zapamięta i będzie chciało do tego wrócić. Albo wręcz przeciwnie – zacznie uciekać. Właśnie w tym tkwi moc małych wspaniałości. To chwile, które napełniają Twoje ciało ładunkiem pozytywnej energii. Dzięki nim chcesz czuć się dobrze częściej, więc szukasz ich uważniej, a każda kolejna daje Ci jeszcze więcej.

Nie skupiaj się na tym, co ciągnie Cię w dół. Zamiast tego kolekcjonuj momenty, które sprawiają, że chcesz żyć i kochasz to życie.

Świat to trudne miejsce – wokół nas jest dużo zła. Mamy dostęp do niewyobrażalnej ilości informacji, ale wiedza niesie ze sobą ryzyko: im więcej wiesz, tym więcej przeżywasz. Czasem jest tego za dużo. Pojawia się lęk, stres, niepokój, wątpliwości i wiele innych emocji. Im szybciej żyjemy, tym mniej czasu mamy, by sobie z tym poradzić.

Spróbuj zwolnić, zatrzymać się, znaleźć w tym bezkresnym morzu swoją strefę bezpieczeństwa i poszerzać ją o małe wspaniałości. Kiedy się boisz, wracaj do chwil, w których czułaś spokój. Przypominaj sobie szczegóły, a wraz z nimi wrócą tamte emocje. Możesz odzyskać równowagę – już raz ją osiągnęłaś i zrobisz to znowu.

Wielka moc małych wspaniałości polega na tym, że przywracają Ci kontrolę nad tym, co przeżywasz. Są jak magazyn pozytywnej energii, do którego sięgasz, gdy życie Cię przytłacza. W chwilach trudnych wracasz do tych, które były piękne, a Twoje ciało przypomina sobie, że może czuć się dobrze. To, co teraz Cię przygniata, w końcu minie. Bo wszystko mija – ale lepiej skupiać się na tym, co minęło i uczyniło nasze życie piękniejszym.

A jakie małe wspaniałości spotkały ostatnio Ciebie? Podziel się nimi w komentarzu!